چرا بعضی از افراد دیابتی بیماری خود را می­پذیرند اما گروهی دیگر نمی­پذیرند؟

نحوه افکار و رفتار ما روی احساسات ما تاثیر متقابل دارد. برای اینکه ما احساس و رفتار خوبی داشته باشیم لازم است که به نحوه تفکر خود دقت کنیم.

بیشتر افراد دیابتی فکر می­کنند که اتفاقات استرس­زا باعث ناراحتی، استرس و به دنبال آن نوسان قند خون در آنها می­شود. در حالیکه نحوه برداشت و فکرکردن آنها از این اتفاقات است که موجب نوسان قند خون و چنین احساساتی در آنها می­شود. بنابراین ممکن است در یک موقعیت مشابه یک فرد دیابتی استرس داشته باشد و نفر دیگری استرس نداشته باشد دلیل آن این است که آنها در مورد آن اتفاق به طور متفاوتی فکر می­کنند. وقتی که اتفاقی مثل مبتلا شدن به بیماری دیابت در زندگی فرد رخ می­دهد اولین افکاری که به ذهن او می­آیند افکار خودکارمنفی هستند که بلافاصله قبل از اینکه بتواند خودش را پیدا کند به ذهن او هجوم می­آورند. این افکار نشان دهنده شیوه زندگی هر فردی در مواجه با شرایط استرس­زا می­باشند. متاسفانه بیشتر این افکار و باورها منفی و مخرب هستند به همین دلیل باعث استرس، خشم، بدبینی، نا امیدی و افسردگی در افراد می­شوند.